Τα πόδια της κλωτσούν την άμμο … την διώχνουν, την αφήνουν πέρα από τον κόσμο τους. Τα χέρια λευκά, επιπλέουν στο νερό και το αλάτι κολλημένο στα πλούσια μακριά μαλλιά …

Το χέρι της γλιστρά ρυθμικά στο πόμολο και η πόρτα με μια πνοή της ανοίγει. Ένας ήλιος πλημμυρίζει το δωμάτιο, τα μαλλιά, τα μάτια … την ψυχή της. Βαθιά ανάσα …

Το κύμα ακουμπούσε τα πόδια της και η στάχτη από το τσιγάρο γινόταν ένα με την άμμο, σκορπούσε και εκείνη μαζί με την θλίψη της … Σε εκείνο το ηλιοβασίλεμα …

Τhere is a ghost And it goes out On the land, On the land Η βροχή χτυπούσε ρυθμικά το ύφασμα από την ομπρέλα και εκείνη η μαύρη σκιά από πάνω …

Μένω εδώ, αγκαλιασμένη με τα φάντασμα μου … να με κοιτά που κρατώ την χαρακιά εκείνη. Το κάψιμο από του γιατρού το λεπίδι … Εκεί που χρόνια τώρα, γινόταν ανάπαυλα …

«Θυμάμαι να με κοιτά … νευριασμένος με εκείνα τα πελώρια μάτια, όχι θυμωμένα … όχι όχι δεν ήταν θυμωμένα, μάλλον πληγωμένα θα έλεγα … αγανακτισμένα … έμοιαζα να είμαι η …