Jo Gogou

Στρόβιλος Πέρασαν οι στιγμές με τρία νούμερα επάνω στην ταχύτητα μου, πρώτη- νεκρά,  σαν εκείνα τα δευτερόλεπτα που νεκρώνεις μπροστά από το χρόνο σου. Αυτόν τον χρόνο που σκαλίζεις με ένα μικρό …

Το όνειρο της τουλίπας -Πες μου που είσαι; Άφησε τον αέρα να της μιλήσει, να την οδηγήσει μέσα από τους ήχους της εποχής. Χειμώνας… και της χάρισε ένα κύμα, κατάλαβε …

Τα μακριά εκείνα νεανικά δάχτυλα, του έκλεισαν το στόμα και τα μάτια για ακόμα μια φορά. Το πέταξε σε εκείνο το σκοτεινό μέρος, γιομάτο μικροαντικείμενα, ζεστό μα με την μυρωδιά …

Δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνη την ημέρα, μονάχα ο φόβος παλεύει ακόμα στο αίμα μου. Οι παλμοί έτρεχαν μα ήταν όλα σκοτεινά. Αν κολυμπούσα, αν ανέπνεα … τι και πως …

Τα πόδια της κλωτσούν την άμμο … την διώχνουν, την αφήνουν πέρα από τον κόσμο τους. Τα χέρια λευκά, επιπλέουν στο νερό και το αλάτι κολλημένο στα πλούσια μακριά μαλλιά …

Το χέρι της γλιστρά ρυθμικά στο πόμολο και η πόρτα με μια πνοή της ανοίγει. Ένας ήλιος πλημμυρίζει το δωμάτιο, τα μαλλιά, τα μάτια … την ψυχή της. Βαθιά ανάσα …

Το κύμα ακουμπούσε τα πόδια της και η στάχτη από το τσιγάρο γινόταν ένα με την άμμο, σκορπούσε και εκείνη μαζί με την θλίψη της … Σε εκείνο το ηλιοβασίλεμα …

Τhere is a ghost And it goes out On the land, On the land Η βροχή χτυπούσε ρυθμικά το ύφασμα από την ομπρέλα και εκείνη η μαύρη σκιά από πάνω …