κείμενο

Nα ξυπνήσεις, μην τρομάξεις Νεκρική ησυχία και το ξύλινο πάτωμα τρίζει διαδοχικά μα σχετικά με ανάλαφρη πατημασιά. Μια σκιά χάνεται στο σκοτεινό τούνελ του σπιτιού και η ανάσα της γεννά …

Στρόβιλος Πέρασαν οι στιγμές με τρία νούμερα επάνω στην ταχύτητα μου, πρώτη- νεκρά,  σαν εκείνα τα δευτερόλεπτα που νεκρώνεις μπροστά από το χρόνο σου. Αυτόν τον χρόνο που σκαλίζεις με ένα μικρό …

Το όνειρο της τουλίπας -Πες μου που είσαι; Άφησε τον αέρα να της μιλήσει, να την οδηγήσει μέσα από τους ήχους της εποχής. Χειμώνας… και της χάρισε ένα κύμα, κατάλαβε …

Τα μακριά εκείνα νεανικά δάχτυλα, του έκλεισαν το στόμα και τα μάτια για ακόμα μια φορά. Το πέταξε σε εκείνο το σκοτεινό μέρος, γιομάτο μικροαντικείμενα, ζεστό μα με την μυρωδιά …

Δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνη την ημέρα, μονάχα ο φόβος παλεύει ακόμα στο αίμα μου. Οι παλμοί έτρεχαν μα ήταν όλα σκοτεινά. Αν κολυμπούσα, αν ανέπνεα … τι και πως …

«Θυμάμαι να με κοιτά … νευριασμένος με εκείνα τα πελώρια μάτια, όχι θυμωμένα … όχι όχι δεν ήταν θυμωμένα, μάλλον πληγωμένα θα έλεγα … αγανακτισμένα … έμοιαζα να είμαι η …